Ulusal Fettuccine Alfredo Günü

Hikâye

Bu yemeğin mütevazı kökenleri, 20. yüzyılın başlarında Roma'ya dayanır; Alfredo Di Lelio, doğum yaptıktan sonra yemek yemeyi bırakan eşi Ines'i beslemeye çalışıyordu. Çözümü mü? Basit ama sihirli bir üçlü: fettuccine, tereyağı ve genç Parmesan peyniri — teatral bir tarzla bir araya getirilmiş. Sonuç mu? Her lokmada bir aşk mektubu gibi telin her bir iplikçiğine yapışan ipeksi bir sos.

Ancak İtalyanlar Rönesans'tan beri makarnayı tereyağı ve peynirle karıştırıyordu. 15. yüzyıl şefi Martino da Como bile benzer bir yemeği tarif etmiş, ancak versiyonu “tatlı baharatlar” içeriyordu. Alfredo'yu farklı kılan şey, masa başı gösterisi, altın çatal bıçak seti ve imza gösterişiydi.

Sonra Hollywood devreye girdi. 1920'lerde oyuncular Mary Pickford ve Douglas Fairbanks, Alfredo'nun Roma'daki restoranında yemek yedi ve tereyağlı yaratımından öylesine büyülendiler ki, ona “Alfredo'ya, Erişte Kralı'na” yazılı gravürlü altın çatal bıçak setleri hediye ettiler. Fettuccine Alfredo, bir Roma spesiyalitesinden küresel bir sansasyona fırladı ve Alfredo'nun kendisi bir efsane haline geldi.

İtalya'da, orijinal restoranı ve savaş sonrası rakibi hala “gerçek” Alfredo'nun unvanı için mücadele ediyor; her ikisi de aynı tereyağlı şaheseri servis ediyor — yerel halk ise buna basitçe fettuccine al burro diyor. Amerikanlaştırılmış versiyonu ise farklı bir yol izleyerek krema, tavuk veya hatta brokoli eklemiştir.