Ulusal Fırında Tarak Günü

Hikâye

Bir zamanlar, 17. yüzyılda, taraklar deniz ürünleri dünyasının üvey çocuğuydu. Garip tatlı tadı Amerikan damaklarıyla pek uyumlu değildi. İstiridye, ıstakoz ve midye, Kuzey Atlantik kıyısındaki balıkçı topluluklarının sofralarında hüküm sürüyordu. İlginçtir ki tarak kabukları etinden daha değerli sayılıyordu.

19. yüzyıl dengeleri değiştirdi; taraklar ABD'de yeni bir popülerlik kazandı. 1846'da “Miss Beecher's Domestic Receipt Book” belgelenmiş ilk tarak tarifini sundu; nazik haşlama ve sotelemeyi öneriyordu.

Sonraki on yıllar mutfak deneylerinin rüzgârıydı. Taraklar kızartıldı, dolduruldu, turşulandı ve buharda pişirildi; 1930'lara gelindiğinde özellikle kıyı topluluklarında deniz kenarı kulübelerinin düzenli olarak lezzetli kızarmış tarak sunduğu bir temel gıda haline geldi.

20. yüzyılın ortasına atlayın: taraklar okyanusu aşıp Fransız restoranlarında iz bıraktı. Orada Coquille St. Jacques gibi lüks yemeklerde sahneyi aldı; kabuklarında tereyağı, arpacık soğanı, otlar, krema ve peynirle birleşti.

Bugün taraklar ince yemek deniz ürünü restoranlarının tartışmasız yıldızıdır; provençal'den tavada kızartmaya, hatta ceviche'ye kadar çeşitli hazırlıklarla sunulur. Yine de bu kabukluyu evde yükseltmek söz konusu olduğunda fırınlamak zirvedir. Hayal edin: çıtır altın dış, içeride yumuşak lokmalar ve mutlak akşam yemeği tatmini.