Meze Günü

Hikâye

Meze, Türk sofrasının yemeğe birçok küçük tabakla başlama sanatıdır—parlak, kremamsı, acılı, turşu ve otlu; ana yemeğe koşmak yerine paylaşmak içindir. Haydari ve cacık, acılı ezme, zeytin, dolmalar, közlenmiş patlıcan ve mevsim salataları bir arada gelir; her misafir kendi lokma ritmini kurar. Ekmek araç olur; sohbet asıl noktadır. İstanbul meyhanelerinden Ege evlerine Meze, yemeyi kolektif yavaş bir dansa çevirir.

Gelenek Türkiye’yi daha geniş bir Akdeniz ve Levant sofrasına bağlar; yoğurtlu mezeleri, biber salçaları ve zeytinyağlı sebzeleriyle yine de belirgin biçimde Türktür. Meze hem et seveni hem vejetaryeni, bayramı da sıradan bir hafta içi akşamı da karşılar; çünkü bolluk burada tek büyük bir kızartmadan çok çeşitlilik ve misafirperverlikle ölçülür. Türk Mutfağı Haftası’nı Meze ile açmak anlamlıdır: mutfak olarak karşılama.

Meze Günü’nde en az beş küçük tabak dizin, soğuk içecekler koyun, sofrayı erken toplamayı reddedin. Dostları birer tabak getirmeye çağırın; her şeyi yavaş tadın. Meze’yi kutlamak, Türk ortak sofrasını en renkli ve cömert hâliyle kutlamaktır.